ისტორიის პოდკასტები

უგანდა ადამიანის უფლებები - ისტორია

უგანდა ადამიანის უფლებები - ისტორია


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

მთავრობამ შეზღუდა შიდა და საერთაშორისო არასამთავრობო ორგანიზაციები, რომლებიც ორიენტირებული არიან მმართველობასა და ადამიანის უფლებებზე, მათ შორის ორი ორგანიზაციის საბანკო ანგარიშის გაყინვით. დაადანაშაულეს ისინი მთავრობის დესტაბილიზაციაში მუშაობაში კონსტიტუციის 102 -ე მუხლის (ბ) გაუქმების მთავრობის გეგმის წინააღმდეგი, 20 სექტემბერს UPF- მ დაარბია კამპალას უფლებადამცველი არასამთავრობო ორგანიზაციების ActionAid და Great Lakes Institute for Strategic Studies (GLISS) და დაარბიეს სოლიდარობის უგანდის (SU) ოფისი ლირას რაიონში. პოლიციამ უზრუნველყო მაგისტრატის ჩხრეკის ორდერი, რომელიც მათ აძლევდა წვდომას ოფისების შენობაში და დოკუმენტებზე. არასამთავრობო ორგანიზაციის თანამშრომლებმა შეტევები შეაფასეს, როგორც "კორდონი და ჩხრეკის ოპერაციები", რომლის დროსაც თანამშრომლებს შეუშალეს ნაგებობის დატოვება რამდენიმე საათის განმავლობაში, ხოლო პოლიცია ჩაატარებდა ოთახს ოთახის ჩხრეკას. ადგილობრივი მედიის ცნობით, პოლიციამ ამოიღო დოკუმენტები, ტელეფონები და კომპიუტერები სამი ოფისიდან და დააკავა SU- ს ერთი თანამშრომელი. 22 სექტემბერს UPF– მა დაადანაშაულა ორგანიზაციები „უცხოური დაფინანსების მიღებაში არალეგალური საქმიანობის მხარდასაჭერად, სამოქალაქო არეულობების გასააქტიურებლად და მთავრობის დესტაბილიზაციისთვის“. 3 ოქტომბერს, ხელისუფლებამ კომერციულ ბანკებს მოუწოდა გაეყინათ ActionAid და GLISS და GLISS- ის თანამშრომლების ბიზნეს საბანკო ანგარიშები, როგორც გამოძიების ნაწილი "სავარაუდო დანაშაულის ჩადენისა და ფულის გათეთრების მიზნით". 11 ოქტომბერს არასამთავრობო ორგანიზაციის ბიურომ მიმართა 25 არასამთავრობო ორგანიზაციას (მათ შორის GLISS, SU და ActionAid), 2014 წლიდან დირექტივიდან შვიდი დღის განმავლობაში მიაწოდონ დოკუმენტების მნიშვნელოვანი მოცულობა, მათ შორის სამუშაო გეგმები და საბანკო ანგარიშების დამოწმებული ასლები. დაზარალებული არასამთავრობო ორგანიზაციები ჩიოდნენ, რომ ამ დირექტივამ შემზარავი ტვირთი შექმნა და დაარღვია 2015 წლის არასამთავრობო ორგანიზაციის კანონის დებულება, რომ რეგისტრირებულ ორგანიზაციებს არ ექნებათ დამატებითი დოკუმენტაციის წარდგენა საოპერაციო ნებართვის განახლებამდე, მიზეზის გარეშე, რაც არ იყო გათვალისწინებული. მთავრობამ განაგრძო ანგარიშების გაყინვა წლის ბოლოს.

ხელისუფლებამ უარყო ლგბტ პირებთან დაკავშირებული ორგანიზაციების ოფიციალური სტატუსი დისკრიმინაციული კანონების გამო, რომლებიც ხელს უშლიდნენ მათ რეგისტრაციას, თუმცა არასამთავრობო ორგანიზაციები, რომლებიც მუშაობდნენ მმართველობის, ადამიანის უფლებებისა და პოლიტიკური მონაწილეობის სფეროებში, ზოგჯერ დამატებით შემოწმებას ექვემდებარებოდნენ. მთავრობა ხშირად არ რეაგირებდა ადგილობრივი და საერთაშორისო უფლებადამცველი ორგანიზაციების შეშფოთებაზე და მთავრობის წარმომადგენლები ხშირად უარყოფდნენ არასამთავრობო ორგანიზაციის განცხადებებს უსაფრთხოების ძალების მიერ ადამიანის უფლებების დარღვევის შესახებ.

მარტში, HRW იტყობინება, რომ უსაფრთხოების ძალებმა გადაჭარბებული ძალა გამოიყენეს 2016 წლის ნოემბერში მეფე მუმბერეს სასახლის დარბევისას, დაიღუპა 100 -ზე მეტი ადამიანი (იხ. ნაწილი 1.ა). HRW მოუწოდებდა ოპერაციის მეთაურების შეჩერებას და უსაფრთხოების ძალების ქმედებების დამოუკიდებელ გამოძიებას. 15 მარტს მედია ცენტრის აღმასრულებელმა დირექტორმა ოფვონო ოპონდომ თქვა, რომ HRW– ს ანგარიშს არ გააჩნდა სიღრმე და იგნორირებას უკეთებდა უსაფრთხოების ოფიცრების გარდაცვალებას დარბევის წინ.

ზოგიერთ უფლებადამცველს მუშაობის დროს შეეშინდა. მაისში ადგილობრივმა უფლებადამცველმა ორგანიზაციამ თავი მეოთხე განაცხადა, რომ კასესეს პოლიციამ სამჯერ დააკავა მისი მკვლევარი მეფის სასახლის დარბევის შედეგად დაზარალებული პირების განცხადებების ჩაწერისთვის. მეოთხე თავის თანახმად, პოლიციამ ყოველ ჯერზე ერთი ან ორი დღე გააჩერა მკვლევარს და შემდეგ გაათავისუფლა იგი ყოველგვარი ბრალდების გარეშე.

18 აგვისტოს, HRAPF– მა განაცხადა, რომ პოლიციამ დაასრულა გამოძიება 2016 წლის ივნისში მის ოფისში მომხდარი შეტევის შესახებ, ყოველგვარი დაკავების გარეშე, მიუხედავად იმისა, რომ მიიღო უსაფრთხოების კამერის კადრები, რომლებიც აჩვენებდნენ ოფისის შიგნით შემოჭრილ პირებს. HRAPF- ის თანახმად, პოლიციამ დაასკვნა, რომ შეტევა, რომლის დროსაც მძარცველებმა მოკლეს დაცვის თანამშრომელი, ჩვეულებრივი ძარცვა იყო.

მთავრობის ადამიანის უფლებათა ორგანოები: UHRC არის კონსტიტუციურად მინიჭებული დაწესებულება კვაზი სასამართლო უფლებამოსილებით, გამოიძიოს ადამიანის უფლებების დარღვევის ბრალდებები, მიმართოს დაკავებულთა გათავისუფლებას და მიანიჭოს კომპენსაცია ძალადობის მსხვერპლთათვის. პრეზიდენტი ნიშნავს მის საბჭოს, რომელიც შედგება თავმჯდომარისა და ხუთი კომისრისაგან.

UHRC, რომელსაც 21 ფილიალი ჰქონდა ქვეყნის მასშტაბით, დევნიდა ადამიანის უფლებების დამრღვევებს, მათ შორის სამხედრო და პოლიციურ ძალებში. UHRC– ის 2016 წლის ყოველწლიურ ანგარიშში, რომელიც გამოქვეყნდა 25 მაისს, დაფიქსირდა ადამიანის უფლებების 848 შემთხვევა, რაც 2015 წლის მონაცემთან შედარებით 16 პროცენტით გაიზარდა. ზედიზედ მეშვიდე წელია, ყველაზე მეტი საჩივარი, 73 პროცენტი, იყო UPF– ის წინააღმდეგ, აქედან დაახლოებით 40 პროცენტი ეხებოდა წამებას და არასათანადო მოპყრობას. ყველა საჩივრის შვიდი პროცენტი იყო UPDF– ის წინააღმდეგ, იმ შემთხვევების 60 პროცენტზე მეტი იყო დაკავშირებული წამებასა და არასათანადო მოპყრობასთან. დარღვევებით, საქმეების ყველაზე დიდი რაოდენობა, 51 პროცენტი, გულისხმობდა პირადი თავისუფლების აღკვეთას დაკავებამდე 48 საათით ადრე-77 პროცენტით მეტი 2015 წელთან შედარებით. მეორე ყველაზე გავრცელებული დარღვევა, შემთხვევების 45 პროცენტი იყო წამება და სასტიკი, არაადამიანური, ან დამამცირებელი მოპყრობა ან სასჯელი, 10 პროცენტით მეტი 2015 წელთან შედარებით. UHRC წამებისა და პირადი თავისუფლების შემთხვევების ამ ზრდას მიაწერს უსაფრთხოების ძალების მძიმე პასუხებს 2016 წლის საყოველთაო არჩევნების დროს ოპოზიციის საქმიანობაზე, ასევე არჩევნების შემდგომ ძალადობას. კასესეს და ბუნდიბუგიოს რაიონები. UHRC- მა აღნიშნა, რომ წამება კვლავაც გავრცელებულია 2012 წლის წამების აკრძალვისა და აკრძალვის კანონის მიუხედავად. დამატებით, UHRC- მ დაადგინა, რომ ბრალდებამდე 48 საათით ადრე დაკავება კვლავ პრობლემად რჩებოდა სასამართლოს რამდენიმე მაგისტრატის სავარაუდო დაუსწრებლობის გამო, პროკურორების მიერ პოლიციის მიერ წარდგენილი ბრალდებების დამტკიცების შეფერხების გამო, პოლიციისთვის რესურსების ნაკლებობა ეჭვმიტანილების სასამართლოში გადასაყვანად და, ზოგჯერ პოლიციის კორუფცია ან სამსახურებრივი უფლებამოსილების ბოროტად გამოყენება.

უფლებადამცველების აზრით, წამების ბევრ მსხვერპლს, რომლებმაც UHRC- მა კომპენსაცია მიანიჭა, არასოდეს მიუღიათ ხელფასი მთავრობისგან. 2016 წელს UHRC- მ ადამიანის უფლებების დარღვევის მსხვერპლთა კომპენსაცია გადასცა მილიარდ შილინგს (275,000), აქედან 40 პროცენტი გამოყო წამების მსხვერპლთათვის. UHRC- ის ცნობით, მთავრობამ გადაიხადა მთლიანი კომპენსაციის 35 % 2016 წელს. UHRC- მა განაცხადა, რომ 2016 წლის ნოემბერში პრეზიდენტმა ფინანსთა, დაგეგმვისა და ეკონომიკური განვითარების სამინისტროს მიმართა უზრუნველყოს ხუთი მილიარდი შილინგი ($ 1.4 მილიონი) ადამიანის უფლებათა დარღვევის მსხვერპლთა გამოჩენილი კომპენსაციის ჯილდოებით, სრულად გადაიხდება ქვეყნის 2017-18 ფინანსური წლის ბოლოსთვის (2018 წლის 30 ივნისი).

ბევრი უფლებადამცველი ამტკიცებდა, რომ UHRC– ს არ გააჩნდა პოლიტიკური გავლენა და მთავრობის მხარდაჭერა, რათა გამოეძიებინა ან გამოეჩინა უფროსი დონის ჩინოვნიკები, რომლებიც ბრალდებულნი არიან ბოროტმოქმედებაში. მაისში UHRC– მ გამოიძახა IGP, UPS, UPF, თავდაცვის სამინისტროსა და UPDF– ის მაღალი თანამდებობის პირები წამების ბრალდებებზე რეაგირებისათვის; თუმცა, სანამ სხვა უწყებების მაღალი თანამდებობის პირები ესწრებოდნენ, IGP არ ესწრებოდა შეხვედრას და არ აგზავნიდა წარმომადგენელს. UHRC– ის 2016 წლის ანგარიშის თანახმად, მთავრობის მიერ მიღებული მხოლოდ 2015 წლის ანგარიშიდან მიღებული რეკომენდაცია იყო ბავშვთა კანონში ცვლილებების შეტანა, რომელიც UHRC– მა თავდაპირველად 2011 წელს გამოსცა. UHRC– მა აღნიშნა, რომ მთავრობამ ასევე ნაწილობრივ შეასრულა 2015 წლის რეკომენდაციების 63 პროცენტი, ბევრი რასაც UHRC რეკომენდაციას უწევდა რამდენიმე წლის განმავლობაში, მათ შორის პარლამენტისთვის ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო პრინციპების სწავლებას, ახალი კანონმდებლობის შესაბამის კანონმდებლობასთან შესაბამისობის უზრუნველსაყოფად და კონსტიტუციის თარგმნა ქვეყნის 40 ოფიციალურ ენაზე ოთხიდან. მთავრობამ არ მიიღო ზომები 2015 წლის რეკომენდაციების 36 პროცენტზე.

2016 წელს UHRC– მა მიიღო 20.6 მილიარდი შილინგი ($ 5.7 მილიონი) მთლიანი დაფინანსებიდან, აქედან 13.8 მილიარდი შილინგი ($ 3.8 მილიონი) იყო მთავრობისგან, ხოლო 6.8 მილიარდი შილინგი ($ 1.9 მილიონი) განვითარების პარტნიორებისგან. მიუხედავად იმისა, რომ მიიღო დაფინანსების 34 პროცენტი 2015 წელთან შედარებით, UHRC– ის მთლიანი დაფინანსება 2016 წლისთვის იყო 6.4 მილიარდი შილინგი (1.76 მილიონი) ნაკლები, ვიდრე მისი ბიუჯეტის მოთხოვნა 27 მილიარდი შილინგი (7.4 მილიონი აშშ დოლარი). UHRC– მა განაცხადა, რომ მას არ გააჩნდა საკმარისი თანხები მისი მანდატური საქმიანობის სრულად განსახორციელებლად.

უმაღლესი სასამართლოს საერთაშორისო დანაშაულთა განყოფილება (ICD), რომელიც შეიქმნა 2011 წელს სასამართლო განჩინებით, აქვს იურისდიქცია გენოციდის, კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულის, ომის დანაშაულის, ტერორიზმის, ადამიანებით ვაჭრობის, მეკობრეობისა და სხვა საერთაშორისო დანაშაულებების შესახებ, რომლებიც განსაზღვრულია შიდა კანონმდებლობით. რესურსებისა და პერსონალის ნაკლებობამ შეაფერხა ICD– ს უნარი ჩაატაროს გამოძიება და გამოძიება ქვეყანაში ჩადენილი სამხედრო დანაშაულებისა და კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულებებისათვის. ICD– მ გამოაცხადა მეთაური თომას კვოიელო 2011 წელს ჟენევის კონვენციის დარღვევის ბრალდებით, მაგრამ მისი სასამართლო პროცესის დაწყება არაერთხელ გადაიდო. 2014 წელს კვოიელოს საჩივარი მთავრობის წინააღმდეგ განუსაზღვრელი პატიმრობის შესახებ მიიღო აფრიკის ადამიანისა და ხალხის უფლებების კომისიამ და, როგორც კვოიელოს ადვოკატებმა განაცხადეს, მოთხოვნა განხილვის გარეშე დარჩა წლის ბოლოს.

მოკავშირე თავდაცვის ძალების ყოფილი მეთაური ჯამილ მუკულუ დააპატიმრეს ტანზანიაში 2015 წელს და ექსტრადირებულ იქნა ქვეყანაში ჟენევის კონვენციების მძიმე დარღვევის ბრალდებით 1998 წლის სტუდენტურ საერთო საცხოვრებელზე თავდასხმისას მისი როლისთვის, რომელსაც 100 -ზე მეტი ადამიანი ემსხვერპლა. სახელმწიფო პროკურორებმა ვერ მოახერხეს მუკულუს გასამართლება წლის განმავლობაში.


ადამიანის უფლებათა დარღვევები უგანდაში

გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის პირველი მუხლის თანახმად, „ყველა ადამიანი იბადება თავისუფალი და თანასწორი ღირსებითა და უფლებებით. ისინი დაჯილდოვებულნი არიან გონიერებითა და სინდისით და უნდა მოიქცნენ ერთმანეთის მიმართ ძმობის სულით “. მსოფლიოში ურთიერთდაკავშირება წარმოშობს საერთაშორისო საკითხების ახალ დღის წესრიგს, რომელიც გავლენას ახდენს როგორც ძლიერ, ისე ნაკლებად ძლიერ ქვეყნებზე.

ადამიანის უფლებათა დოქტრინა ისწრაფვის უზრუნველყოს თანამედროვე, ვითომ პოსტ-იდეოლოგიური, გეოპოლიტიკური წესრიგი საერთო ჩარჩოთი, რათა განისაზღვროს ძირითადი ეკონომიკური, პოლიტიკური და სოციალური პირობები, რაც აუცილებელია ყველა ინდივიდისათვის მინიმალური კარგი ცხოვრებისათვის (ბოვა). ადამიანის უფლებების ხელშეწყობისა და დაცვის ეფექტურობას მნიშვნელოვნად უწყობს ხელს ცალკეული ეროვნული სახელმწიფოები დოქტრინის კანონიერად აღიარებით. ადამიანის უფლებათა მორალური დასაბუთება წინ უსწრებს მკაცრი ეროვნული სუვერენიტეტის (ბოვას) განხილვას. მრავალი მისი მხარდამჭერისათვის დოქტრინა ადამიანის უფლებების მიზანია უზრუნველყოს ფუნდამენტურად ლეგიტიმური მორალური საფუძველი თანამედროვე გეოპოლიტიკური წესრიგის რეგულირებისათვის.

ადამიანის უფლებების დარღვევის საკითხი საუკუნეების განმავლობაში აქტუალური იყო მრავალ საზოგადოებასა და შტატში. უგანდა, კერძოდ, წლების განმავლობაში შეექმნა როგორც ეროვნულ, ასევე საერთაშორისო რეაქციებს ადამიანის უფლებების მრავალჯერადი დარღვევის გამო. თითქმის ორი ათეული წელია, ჩრდილოეთ უგანდა კონფლიქტებით არის განადგურებული. ათასობით მშვიდობიანი მოქალაქე განიცადა სასტიკი თავდასხმები, გაუპატიურება, წამება, სასამართლოების აღსრულება და სახლებისა და თემების განადგურება (amnestyusa.org). ორი ყველაზე საყურადღებო დანაშაული, რომლებმაც მედიის დიდი ყურადღება მიიპყრო, არის დაპირისპირება ბავშვების იძულებით ჯარში და ჰომოსექსუალთა დევნა.

ბავშვთა ჯარისკაცების საკითხს შეიძლება მივყვეთ ჯოზეფ კონი, უგანდის პარტიზანული არმიის მეთაური, რომელსაც უფლის წინააღმდეგობის არმია ეწოდება. თავდაპირველად, ეს ჯგუფი იყო წარმომავლობა და გაგრძელება უფრო დიდი შეიარაღებული წინააღმდეგობის მოძრაობისა, რომელიც წამოიწყო ზოგიერთმა აჩოლელმა ხალხმა (globalpolicy.org) ცენტრალური უგანდის მთავრობის წინააღმდეგ, რომელიც მათ მარგინალიზებულად მიიჩნიეს სამხრეთ უგანდის ეთნიკური ჯგუფების ხარჯზე. სამთავრობო უწყებები ბრძანებენ ბავშვების გატაცებას, რათა გახდნენ ბავშვთა სქესის მონა და ბავშვი ჯარისკაცები. დაახლოებით 66,000 ბავშვი გახდა ჯარისკაცი და ორი მილიონი ადამიანი იძულებით გადაადგილებული იყო 1986 წლიდან (govtrack.us).

ჰომოსექსუალობის საწინააღმდეგო კანონპროექტი არის საკანონმდებლო წინადადება, რომელიც გააფართოვებს ერთსქესიანთა ურთიერთობების კრიმინალიზაციას უგანდაში ჰომოსექსუალური ქცევის ორ კატეგორიად დაყოფით: და#8220 ან “ ჰომოსექსუალობის დანაშაული ”, რომლის დროსაც დამნაშავე მიიღებს სამუდამო პატიმრობას (amnestyusa.org). გამწვავებული ჰომოსექსუალობა ” განისაზღვრება, რომ მოიცავდეს ჰომოსექსუალური ქმედებები ჩადენილი პირის მიერ, რომელიც არის აივ დადებითი, არის მშობელი ან უფლებამოსილი პირი, ან რომელიც ატარებს ინტოქსიკაციურ ნივთიერებებს, არასრულწლოვნებზე ან შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირებზე ჩადენილ ქმედებებს და განმეორებით დამნაშავეებს. (patheos.com)

გაერო არ ასრულებს ადეკვატურ სამუშაოს ადამიანის უფლებების კანონების აღსრულებისა და მათი დამრღვევთა დევნისათვის. თუ გაერო არ მიიღებს ზომებს ამ დარღვევების შესაჩერებლად, ეს უფრო მძლავრი, განვითარებული ერების გადასაწყვეტია. თუმცა, მთავრობები, როგორც წესი, არ ჩაერთვებიან სხვა ქვეყნის საქმეებში, თუ არ გამოჩნდება პროტესტი მისი მოქალაქეების მხრიდან, რომლებიც მათ ზეწოლას ახდენენ იმოქმედე.

ზემოთ ხსენებული ორი საკითხისადმი დახმარება და ცნობიერება გავრცელდა მთელ მსოფლიოში იმის გამო, რომ სხვადასხვა სახელმწიფოს მოქალაქეებმა განახორციელეს თავიანთი მთავრობა. ჯოზეფ კონის საშინელი საქმეები გამოიყენეს მთელ მსოფლიოში ჯეისონ რასელის "კონი 2012" ვიდეოს წყალობით. რასელის ვირუსული ვიდეოს შედეგად, ასი ამერიკელი ჯარისკაცი გაიგზავნა უგანდის არმიის დასახმარებლად ჯოზეფ კონის თვალთვალისა და დაკავების საქმეში.

”ეს იყო პირველი შემთხვევა ისტორიაში, როდესაც შეერთებულმა შტატებმა მიიღო ასეთი ქმედება, რადგან ხალხი ამას მოითხოვდა. არა თავდაცვის მიზნით, არამედ იმიტომ, რომ ეს იყო სწორი ”(invisiblechildren.com). ჰომოსექსუალობის საწინააღმდეგო კანონპროექტის მსგავსად, მრავალმა მედიასაშუალებამ, რელიგიურმა ჯგუფებმა და არასამთავრობო ორგანიზაციებმა ზეწოლა მოახდინეს უგანდის მთავრობაზე, რომ თავი დაეღწია კანონპროექტისგან. ამ კანონპროექტის საწინააღმდეგო რეაქციამ ისეთი უარყოფითი გავლენა მოახდინა უგანდის საერთაშორისო ურთიერთობებზე, რომ მათ მთლიანად მოხსნეს სიკვდილით დასჯა მათთვის, ვინც გეი აღმოჩნდა (jurist.org).

ტექნოლოგიის გამოყენებით, მნიშვნელოვანი საკითხები, როგორიცაა ის, რაც უგანდაში მოხდა, სწრაფად და ფართოდ გავრცელდა ერთი სახელმწიფოდან მეორეზე. კონსტრუქტივისტი დამეთანხმება, რომ სამყარო სოციალურად არის აგებული და რომ ინტერნეტი და სხვა ტექნოლოგიები მხოლოდ ამ იდეებისა და ღირებულებების გავრცელებას უწყობს ხელს მთელს მსოფლიოში. თუ ჩვენ შევძლებთ შევხედოთ სამყაროს კონსტრუქტივისტული თვალსაზრისით, იდეების გაზიარება და მოვლენების გაზიარება სხვადასხვა ქვეყანაში მხოლოდ ხელს შეუწყობს ადამიანის უფლებების დარღვევის საკითხების გამოაშკარავებას და ზეწოლას მოახდენს მთავრობაზე განახორციელოს ისეთი ქმედება, რომელიც შესაძლოა არ ყოფილიყო. ადრე განხილული.


უგანდა ადამიანის უფლებები

უგანდა განიცდის სირთულეებს საერთაშორისო სტანდარტების მიღწევაში ადამიანის უფლებები ყველა მოქალაქისთვის. ეს სირთულეები ემყარება სათანადო სანიტარული პირობების უზრუნველყოფას, შიდა გადაადგილებას და ადექვატური ინფრასტრუქტურის განვითარებას. მიუხედავად ამისა, უგანდა, როგორც Relief Web– ის მიერ დაფინანსებული ჰუმანიტარული პროფილი - 2012 წელია, მნიშვნელოვან განვითარებას ახდენს ამ სფეროში.

ძლიერ სადავო საარჩევნო კამპანიის შემდეგ, პრეზიდენტი იოვერი მუსვენი კვლავ აირჩიეს თანამდებობაზე და მისი ხელახალი არჩევა დამოუკიდებლად იქნა დამოწმებული Amnesty International– ის მიერ. არჩევნების შედეგების გადამოწმების მიუხედავად, ამნისტიამ გამოხატა შეშფოთება სავარაუდო საარჩევნო ძალადობისა და პრესის თავისუფლების შეზღუდვის გამო.

უგანდა ადამიანის უფლებები: კონფლიქტი ჩრდილოეთ უგანდაში

მას შემდეგ, რაც სხვადასხვა აჯანყებულმა ჯგუფებმა დაიწყეს ბრძოლა პრეზიდენტ იოერი მუსევნის მთავრობასთან, 1986 წლის აგვისტოდან, დაახლოებით 2 მილიონი უგანდელი დევნილი და ათიათასობით ადამიანი დაიღუპა. დაახლოებით 67,000 ბავშვი გაიტაცეს LRA– მ 1987 წლიდან ბავშვთა ჯარისკაცებად და მონებად გამოსაყენებლად.

2006 წელს საომარი მოქმედებების შეწყვეტის შესახებ ხელშეკრულების გაფორმებამ უგანდის სახალხო თავდაცვის ძალების (UPDF) მიერ განხორციელებული წარმატებული კამპანიის შედეგად დაასრულა LRA ძალადობა უგანდაში.

ქვეყნის ჩრდილოეთით გასულმა კონფლიქტმა უგანდის სახალხო თავდაცვის ძალებს (UPDF) და უფლის წინააღმდეგობის არმიას (LRA) ეკონომიკა დაანგრია, შეაფერხა დაზარალებული ტერიტორიების განვითარება და გამოიწვია ადამიანის უფლებების უხეში დარღვევები. ეს დარღვევები ემყარება იმ საგანგებო მდგომარეობას, რომელიც გათვალისწინებულია იძულებით გადაადგილებულ პირთაგან, რომლებიც ტოვებენ სახლებს, რათა თავიდან აიცილონ LRA. საომარი მოქმედებების შეთანხმების ხელმოწერიდან ექვსი წლის განმავლობაში, ბევრი იძულებით გადაადგილებული პირი დაბრუნდა საკუთარ სახლებში და მიმდინარეობს რეაბილიტაციისა და განვითარების პროგრამა. როგორც უგანდის მთავრობამ, ასევე გაერომ გაითვალისწინა, რომ ეს არის მიმდინარე სამუშაო და რომ მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება უნდა მოხდეს. ამასთან დაკავშირებით დაიწყო რეაბილიტაციის პროგრამა.

უგანდა ადამიანის უფლებები: ჰომოსექსუალების დევნა

2009 წლის ოქტომბერში უგანდის პარლამენტში შეიტანეს კანონპროექტი სახელწოდებით "ანტიჰომოსექსუალობის კანონპროექტი 2009", რომელიც ითხოვს ჰომოსექსუალებისთვის უფრო მკაცრი სასჯელის დაწესებას, სიკვდილით დასჯის ჩათვლით. როგორც თავდაპირველად იყო შემუშავებული და შეტანილი, ეს კანონპროექტი ასევე მოითხოვს, რომ ნებისმიერ მოქალაქეს, რომელიც ეჭვობს სხვა პირს ჰომოსექსუალობაში, მოეთხოვოს პოლიციისათვის ჰომოსექსუალის შესახებ შეტყობინება, ან მათ შეიძლება მიიღონ ჯარიმა ან თავისუფლების აღკვეთა. შემოთავაზებული კანონპროექტი მიდის იმდენად, რამდენადაც კრძალავს მემამულეებს ქირაობა ცნობილ ჰომოსექსუალზე და კრძალავს ჰომოსექსუალობის ნებისმიერ საჯარო განხილვას

საერთაშორისო საზოგადოება დიდად ეწინააღმდეგებოდა ამ კანონპროექტის შემოღებას და გამოხატა შეშფოთება იმის გამო, რომ ის შეიძლება კანონიერი გახდეს, მართლაც აშშ -ს პრეზიდენტმა ბარაკ ობამამ მას "ოდიოზური" უწოდა. საერთაშორისო ზეწოლის გაზრდის შედეგად კანონპროექტი არასოდეს გასულა კომიტეტის ეტაპზე.

2012 წლის 7 მარტს დეპუტატმა დეპუტატმა დავით ბაჰატმა ხელახლა წარადგინა კანონპროექტი მრავალ დაპირისპირებაში. თუმცა მას ძალიან სჭირდებოდა აღნიშნა, რომ სიკვდილით დასჯის დებულება გადაწყდა, როგორც არასაჭირო და ამოღებულ იქნა კანონპროექტიდან მე -8 პარლამენტის კომიტეტის ეტაპზე. ამრიგად, კანონპროექტს, რომელიც მე -9 პარლამენტში შევიდა, არ ჰქონდა გათვალისწინებული სიკვდილით დასჯა.

ეს კანონპროექტი კვლავ რჩება მკაცრად საკამათო და საკამათო. მას კვლავ მოჰყვა ფართო დაგმობა. უგანდის მთავრობამ ამ დაგმობის საპასუხოდ გამოაქვეყნა განცხადება, სადაც მოჰყავს ფაქტი, რომ კანონპროექტი იყო კერძო წევრების კანონპროექტი და რომ მას არ ჰქონდა მთავრობის მხარდაჭერა.

2014 წლის 24 თებერვალს პრეზიდენტმა იოვერი მუსევენმა ხელი მოაწერა კანონს "ჰომოსექსუალობის წინააღმდეგ". მეორე დღეს ტაბლოიდმა "წითელი წიწაკა" გამოაქვეყნა 200 სავარაუდო გეი მამაკაცის სია.

კანონპროექტის გამკაცრების შემდეგ დასავლეთის რამდენიმე ინდუსტრიულმა ქვეყანამ, მათ შორის შვედეთმა, შეერთებულმა შტატებმა და ნიდერლანდებმა შეაჩერეს დახმარება უგანდაში. მსოფლიო ბანკმა კანონის გამო გადადო უგანდის ჯანდაცვის სისტემის 90 მილიონი დოლარის სესხი

უგანდა ადამიანის უფლებები: უგანდის უსაფრთხოების ძალების დარღვევები

უგანდა ადამიანის უფლებები: პოლიტიკური თავისუფლება

2005 წლის აპრილში, პარლამენტის ორი ოპოზიციონერი დეპუტატი დააპატიმრეს პოლიტიკურად მოტივირებულ ბრალდებებად. [14] რონალდ რეიგან ოკუმუ და მაიკლ ნიეკო ოკულა არიან დემოკრატიული ცვლილებების ფორუმიდან (FDC), მოძრაობა, რომელიც მიიჩნევს, რომ ყველაზე დიდ საფრთხეს უქმნის პრეზიდენტ იოერი მუსევნის ხელახლა არჩევას 2006 წელს.

პრეზიდენტ მუსევენის ყველაზე ცნობილი ოპოზიცია, ქიცა ბესიგიე სამჯერ იყრიდა კენჭს და ყოველ ჯერზე დამარცხდა. უკანასკნელი დამარცხების გამო (2011 წლის არჩევნები) კიცა ბესიგიემ მოუწოდა FDC– ს ყველა პარტიის წევრს, ბოიკოტი გამოუცხადონ პარლამენტს და არ დაიკავონ თავიანთი ადგილები არჩეულად. FDC– ის პარტიის წევრებმა უარი თქვეს ამაზე და Kizza Besigye გადადგა პარტიის ლიდერად. ბესიგიე არის გამოჩენილი პოლიტიკური ფიგურა და მან გამოავლინა რამდენიმე ინციდენტი, რომლის დროსაც მისი პოლიტიკური თავისუფლება დაირღვა. აღსანიშნავია, რომ 2011 წელს ბესიგიე დააკავეს პრევენციულ პატიმრობაში, თუმცა ის მაშინვე გაათავისუფლეს, რადგან ეს დაკავება უგანდურმა სასამართლომ უკანონოდ მიიჩნია

უგანდა ადამიანის უფლებები: პრესის თავისუფლება

ისევე როგორც აფრიკის ბევრ ქვეყანაში, სამთავრობო სააგენტოები კვლავ აფერხებენ პრესის თავისუფლებას უგანდაში.

2002 წლის ბოლოს დამოუკიდებელი მონიტორი გაზეთი დროებით დაიხურა არმიისა და პოლიციის მიერ. გაზეთიდან ჟურნალისტებმა განაგრძეს თავდასხმა 2004 წ.

2004 წლის თებერვალში უზენაესმა სასამართლომ "ცრუ ახალი ამბების გამოქვეყნების" დანაშაული ბათილად და არაკონსტიტუციურად გამოაცხადა.

2005 წელს, უგანდა 48 ქვეყნიდან მე -13 ყველაზე თავისუფალი პრესა იყო სუბსაჰარულ აფრიკაში 2010 წელს, უგანდა 48 ქვეყნიდან მე -15 ყველაზე თავისუფალი პრესის რეიტინგში იყო.

2012 წლის 24 იანვარს ისააკ კასამანი, ფოტოჟურნალისტი აცხადებდა გაზეთში, რომ მას ესროლა პოლიციელმა ოპოზიციის აქციის გაშუქებისას. ამ ინციდენტის დამოუკიდებელი გამოძიება დაუყოვნებლივ დაინიშნა და უცხო ქვეყნის მოქალაქის მიერ შევსებულმა დამოუკიდებელმა მოხსენებამ დაასკვნა, რომ მოცემულ დღეს ცოცხალი საბრძოლო მასალა არ გაუშვეს. ამ ანგარიშის გამოქვეყნებისთანავე უგანდის მინისტრმა ჰონ. ჯეიმს ბაბამ გამოხატა შეშფოთება ინციდენტის ირგვლივ გაშუქების სტანდარტებთან დაკავშირებით და გამოაცხადა მისი განზრახვა, რომ ყურადღებით გაეცნო მედიის რეგულაციებს. ეს საერთაშორისო შეშფოთებას იწვევს.

2012 წლის ნოემბერში, ჯონ სეგავამ, კრიტიკული პიესის პიესის თანა-რეჟისორმა განაცხადა, რომ უგანდის მედიის საბჭომ გადაწყვიტა აკრძალოს შემდგომი ჩვენებები. სეგავამ თქვა, რომ თეატრალური მწარმოებელი კომპანია გააგრძელებს სპექტაკლის დადგმას და აკრძალვის აკრძალვას

უგანდა ადამიანის უფლებები: ბავშვთა შრომა

აშშ -ს შრომის დეპარტამენტის თანახმად, უგანდამ მიაღწია მნიშვნელოვან წინსვლას ბავშვთა შრომის ყველაზე უარესი ფორმების აღმოფხვრაში 2013 წელს. თუმცა, არასრულწლოვანი ბავშვები აგრძელებენ აქტიურ საქმიანობას ძირითადად სოფლის მეურნეობის სექტორში და კომერციულ სექსუალურ ექსპლუატაციაში. დეპარტამენტის ანგარიში დასკვნები ბავშვთა შრომის ყველაზე უარესი ფორმების შესახებ მიუთითებს, რომ 5 -დან 14 წლამდე ასაკის ბავშვების 30% მუშა ბავშვები არიან და რომ მათი 95% მუშაობს სოფლის მეურნეობის სექტორში, ყავის და ჩაის კრეფს, ბრინჯის მოყვანას, მესაქონლეობას და თევზაობას სხვა საქმიანობებთან ერთად. ბავშვთა შრომის შემთხვევები ასევე დაფიქსირდა სამთო მრეწველობაში (აგურის დამზადება და ნახშირის წარმოება) და მომსახურების სექტორში. უგანდაში ბავშვთა შრომის კატეგორიული ფორმები მოიცავდა სექსუალურ და სამხედრო ექსპლუატაციას. 2014 წლის დეკემბერში დეპარტამენტმა გამოსცა ა ბავშვთა შრომით ან იძულებითი შრომით წარმოებული საქონლის ჩამონათვალი სადაც 10 საქონელი იყო ჩამოთვლილი უგანდის ქვეყანაში. მათ შორის იყო აგური, პირუტყვი, ნახშირი, ყავა, თევზი, ბრინჯი, შაქრის ლერწამი, ჩაი და თამბაქო

უგანდა ადამიანის უფლებები: ისტორიული რეიტინგები

ქვემოთ მოცემულია უგანდას რეიტინგების დიაგრამა 1972 წლიდან თავისუფლების სამყაროში, რომელიც ყოველწლიურად ქვეყნდება Freedom House– ის მიერ. (1 საუკეთესოა, 7 ყველაზე ცუდი)


უკანონო მკვლელობები

უშიშროების ძალებმა უკანონოდ მოკლეს სულ მცირე 66 ადამიანი მარტში პერიოდში, რომელთაგან სულ მცირე 12 დაიღუპა ჩაკეტილობის ზომების დარღვევის გამო.

მას შემდეგ, რაც საარჩევნო კამპანია დაიწყო 9 ნოემბერს, ათობით ადამიანი დაიღუპა არეულობების ან საპროტესტო აქციების კონტექსტში, მათი უმეტესობა პოლიციელებმა და უსაფრთხოების სხვა ძალებმა მოკლეს, მათ შორის შეიარაღებული პირები უბრალო ტანსაცმლით. 18 და 19 ნოემბერს 54 ადამიანი დაიღუპა საპროტესტო აქციებში, რასაც მოჰყვა ოპოზიციის საპრეზიდენტო კანდიდატის და პოპულარული მუსიკოსის, რობერტ კიაგულანის დაკავება აღმოსავლეთ უგანდაში კამპანიის დროს.


ძალადობის ისტორია უგანდაში განმეორებით

უგანდელი ოპოზიციური ლიდერის რობერტ კიაგულანგის მხარდამჭერი ბოლოდროინდელი საპროტესტო აქციები და უშიშროების ძალების მკაცრი პასუხი ჩემთვის ხაზს უსვამს იმას, თუ რამდენად ცოტა რამ შეიცვალა უგანდაში ბოლო ათწლეულის განმავლობაში.

ცხრა წლის წინ, დღეს, მე ვიდექი კამპალაში, მულაგოს საავადმყოფოს სასწრაფო დახმარების განყოფილების წინ, როდესაც საპროტესტო აქციებში დაშავებული ადამიანები მოტოციკლეტის ტაქსებით და სატვირთო მანქანებით მიდიოდნენ სამკურნალოდ, ძირითადად ცეცხლსასროლი ჭრილობების გამო. ღამის ბოლოს, მე ვიჯექი და ვუყურებდი გვამების გამოყვანას მორგში.

2009 წლის 10 და 11 სექტემბერს უგანდის ხელისუფლებამ სცადა ხელი შეეშალა ბუგანდას ეთნიკური ჯგუფის კულტურული ლიდერის მიერ კაიუნგაში გამგზავრებაში, კამპალას მახლობლად მდებარე ქალაქში, სადაც დაგეგმილი იყო ახალგაზრდობის დღის დღესასწაულები. მისი მხარდამჭერები გამოვიდნენ ქუჩებში, ზოგიერთ შემთხვევაში ესროლეს ქვები და ცეცხლი წაუკიდეს. სამხედროებმა და პოლიციელებმა სცემეს დემონსტრანტები და სწრაფად მიმართეს ცოცხალ საბრძოლო მასალას, მოკლეს შეუიარაღებელი დემონსტრანტები და დამსწრეები.

მულაგოს წყაროებმა მითხრეს, რომ ყველა მათგანმა განიხილა 2009 მსხვერპლი, რომლებიც დაკავშირებულია 2009 წლის საპროტესტო აქციებთან, უმეტესობა ცეცხლსასროლი იარაღით მიყენებული ჭრილობების გამო. მეტი მსხვერპლი სხვა საავადმყოფოებში გადაიყვანეს. მთავრობა ამტკიცებს, რომ 27 ადამიანი დაიღუპა, ძირითადად უსაფრთხოების ძალების "მაწანწალა ტყვიების" შედეგად. საავადმყოფოების ჩანაწერები და ადგილობრივი ორგანიზაციები გარდაცვლილთა რიცხვს 40 -ზე მეტს ასახელებენ.

უსაფრთხოების ძალების მკვლელობების გამოძიების არარსებობისგან განსხვავებით, პოლიციის პასუხი მომიტინგეების სავარაუდო დანაშაულზე იყო აბსოლუტური. თითქმის 850 ადამიანს ბრალი წაუყენეს დანაშაულში, როგორიცაა უკანონო შეკრება და ძალადობის წაქეზება. თერთმეტი სისხლის სამართლის პასუხისგებაში მისცეს ტერორიზმის ბრალდებით, მაგრამ გაათავისუფლეს სამი წლიანი პატიმრობის შემდეგ. მკაცრი გადაწყვეტილებით, მოსამართლემ შეაფასა პოლიციის გამოძიება „განუკურნებლად დაბინძურებული, რაც ბრალდების მხარეს ბათილად აქცევს“.

დღეს, ცხრა წლის შემდეგ, დაზარალებულებს და მათ ოჯახებს დანაკლისი აქვთ. ”მე მაქვს მუდმივი ნაწიბური გულზე. მე ვთხოვ მთავრობაში პასუხისმგებელ პირებს, უზრუნველყონ, რომ ყველა ის ადამიანი, ვინც მონაწილეობდა მკვლელობებში, წარსდგეს სასამართლოში და დაისაჯოს ”, - თქვა ერთმა კაცმა, რომლის ვაჟი დაიღუპა იმ საპროტესტო აქციებში.

მაგრამ მისი თხოვნა არ ისმის. უგანდის უსაფრთხოების ძალებმა არაერთხელ მიმართეს სასიკვდილო ძალას დემონსტრანტებისა და დამსწრეების წინააღმდეგ მკაფიო დასაბუთების გარეშე ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში. ყოველ ჯერზე, სახელმწიფო უშვებს მასიურ რესურსებს მოქალაქეების დაპატიმრებისა და საპროტესტო აქციების შეწყვეტისთვის, თუნდაც ისინი მშვიდობიანი იყოს, მაგრამ არცერთი არ არის უზრუნველყოფილი მისი ძალების ქცევის კანონის ფარგლებში და ადამიანის უფლებათა მსხვერპლი მიიღებს სამართალს.


უგანდა ადამიანის უფლებები - ისტორია

გაეროს ადამიანის უფლებების პროგრამა მნიშვნელოვნად გაიზარდა მისი მოკრძალებული დაწყებიდან 60 წლის წინ. ორგანიზაციულად, ის დაიწყო როგორც მცირე განყოფილება გაერთიანებული ერების შტაბ -ბინაში 1940 -იან წლებში. მოგვიანებით განყოფილება გადავიდა ჟენევაში და გაიზარდა ადამიანის უფლებათა ცენტრში 1980 -იან წლებში. ადამიანის უფლებათა მსოფლიო კონფერენციაზე 1993 წელს, საერთაშორისო თანამეგობრობამ გადაწყვიტა დაედგინა ადამიანის უფლებების უფრო მძლავრი მანდატი უფრო ძლიერი ინსტიტუციური მხარდაჭერით. შესაბამისად, გაეროს წევრმა სახელმწიფოებმა შექმნეს OHCHR გენერალური ასამბლეის რეზოლუციით 1993 წელს.

გაეროს ადამიანის უფლებათა დაცვის საქმიანობის ზრდა ემსგავსება ადამიანის უფლებათა დაცვის საერთაშორისო მოძრაობის მზარდ ძალას მას შემდეგ, რაც გაეროს გენერალურმა ასამბლეამ მიიღო ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაცია 1948 წლის 10 დეკემბერს. შემუშავებულია როგორც „მიღწევის საერთო სტანდარტი ყველა ხალხისა და ერისთვის. ”, დეკლარაცია პირველად კაცობრიობის ისტორიაში ასახავს ძირითად სამოქალაქო, პოლიტიკურ, ეკონომიკურ, სოციალურ და კულტურულ უფლებებს, რომლითაც ყველა ადამიანი უნდა სარგებლობდეს. დროთა განმავლობაში იგი ფართოდ იქნა აღიარებული, როგორც ადამიანის უფლებების ფუნდამენტური ნორმები, რომელსაც ყველა მთავრობამ უნდა პატივი სცეს. 10 დეკემბერი, მისი მიღების დღე, მთელ მსოფლიოში აღინიშნება, როგორც ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო დღე. საყოველთაო დეკლარაცია, სამოქალაქო და პოლიტიკური უფლებების საერთაშორისო პაქტთან და მის ორ არჩევით პროტოკოლთან ერთად, და ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების საერთაშორისო პაქტი, ქმნის "ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო კანონპროექტს".

ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო სამართლის განვითარების პარალელურად, შეიქმნა გაეროს არაერთი ადამიანის უფლებათა ორგანო, რომელიც რეაგირებს ადამიანის უფლებების ცვალებად გამოწვევებზე. ისინი ეყრდნობიან OHCHR- ს როგორც არსებითი, ასევე სამდივნოს მხარდაჭერისათვის თავიანთი მოვალეობების შესრულებისას. ეს ორგანოები შეიძლება იყვნენ ქარტიაზე დაფუძნებული და პოლიტიკური ორგანოები, რომლებიც შედგებიან სახელმწიფოს წარმომადგენლებისგან, გაეროს წესდებით დადგენილი მანდატებით, ან ისინი შეიძლება იყვნენ ხელშეკრულებებზე დაფუძნებული კომიტეტები დამოუკიდებელი ექსპერტებით, შექმნილი ერთის გარდა, ადამიანის უფლებათა საერთაშორისო ხელშეკრულებებით და უფლებამოსილია გააკონტროლოს მონაწილე სახელმწიფოები თავიანთი ხელშეკრულების ვალდებულებების შესრულებით

გაეროს ადამიანის უფლებათა კომისია, რომელიც შეიქმნა 1946 წელს და ანგარიშს უწევდა ეკონომიკურ და სოციალურ საბჭოს, იყო გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის მთავარი სამთავრობო ორგანო პასუხისმგებელი ადამიანის უფლებებზე, სანამ იგი არ შეიცვალა ადამიანის უფლებათა საბჭოს მიერ 2006 წელს. მანდატებისა და პასუხისმგებლობის გარდა. ახლადშექმნილ საბჭოს, რომელიც უშუალოდ კომისიას ენდობოდა, უშუალოდ გენერალურ ასამბლეას ანგარიშს უწევდა, გააგრძელა მანდატები. ეს მოიცავს რეკომენდაციებს გენერალურ ასამბლეას ადამიანის უფლებების სფეროში საერთაშორისო სამართლის შემდგომი განვითარებისათვის და თითოეული სახელმწიფოს მიერ ადამიანის უფლებების მოვალეობებისა და ვალდებულებების შესრულების საყოველთაო პერიოდული მიმოხილვის განხორციელებას.


    192 გვერდი PDF ფორმატშირა (უგანდის რესპუბლიკის პარლამენტის მეშვეობით, კამპალა)
  • აგრეთვე იხილე: სასამართლო სისტემა და იუსტიციისა და საკონსტიტუციო საქმეთა სამინისტრო ქვემოთ.
  • BBC News (ბრიტანული სამაუწყებლო კორპორაცია, ლონდონი, დიდი ბრიტანეთი)
    მუსევენი მეტოქე Kizza Besigye დააპატიმრეს საპროტესტო მსვლელობის გამო & quot (21 თებერვალი, 2016)
    უგანდის გამოკითხვები: მუსევენის მთავარი კონკურენტი ბესიგიე დააპატიმრეს & quot; (2016 წლის 19 თებერვალი)
    & quot; უგანდის ოპოზიციის კანდიდატი Kizza Besigye დაკავებულია პოლიციის მიერ & quot; (15 თებერვალი, 2016)
    & quot უგანდის არჩევნები: საკითხები, კანდიდატები, გამოკითხვა & quot; (10 თებერვალი, 2016)
  • ჟურნალისტთა დაცვის კომიტეტი ბლოგი: & quot უგანდის სადავო არჩევნების შემდეგ, ჟურნალისტებს ეშინიათ გახანგრძლივებული დარბევის, & quot; 1 მარტი, 2016 წ. (ნიუ იორკი)
  • საარჩევნო გზამკვლევი: უგანდის პროფილი საპრეზიდენტო არჩევნებისთვის, 2016 წლის თებერვალი: კანდიდატებისა და პოლიტიკური პარტიების სია. (საარჩევნო სისტემების საერთაშორისო ფონდი, ვაშინგტონი, DC)
  • საარჩევნო კომისია, უგანდა (კამპალა, უგანდა)
  • აფრიკის არჩევნების მონაცემთა ბაზა: უგანდა, 1958-2011: საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნების შედეგების შეჯამება. (ალბერტ C. ნუნლი, Tripod.Com, აშშ)
  • BBC News: & quot უგანდის არჩევნები: Yoweri Museveni წინაშე Kizza Besigye, & quot; 18 თებერვალი, 2011 (ლონდონი, დიდი ბრიტანეთი)
  • ევროკავშირი: არჩევნების სადამკვირვებლო მისია 2011 წლის არჩევნებზე უგანდაში (ბრიუსელი, ბელგია)
  • დამოუკიდებელი. (ონლაინ): Election Watch, 2011 (კამპალა, უგანდა)

საიტი დოკუმენტური ფილმის პროექტის შესახებ უგანდა აჩოლის რეგიონში LRA კონფლიქტის მემკვიდრეობაზე. & quot. Marjoke Oosterom- ის (განვითარების კვლევების ინსტიტუტი, სასექსის უნივერსიტეტი, დიდი ბრიტანეთი) ინიციატივა, რომელმაც დაიწყო ლტოლვილთა სამართლის პროექტთან თანამშრომლობა ლტოლვილთა სამართლის პროექტთან (RLP) მისი დოქტორანტურის კვლევის შედეგების ვიზუალებად გადათარგმნის მიზნით.


ისტორია

2016 წელს, ბრენდა კუგონზამ, ელენე კეზი ნვოჰამ და პამელა აგვეჩმა) გაუზიარეს იდეები იმის შესახებ, თუ როგორ უნდა შეიქმნას ქსელი დამცველ ქალთათვის რისკის ქვეშ მყოფი WHRD– ებზე უკეთესი რეაგირებისთვის. ჩვენ შევუერთდით პრესკონფერენციის ჩატარებას 2016 წლის 29 ნოემბრის აღსანიშნავად (ქალთა უფლებადამცველთა დღე) ISIS-WICCE ოფისებში.

შთაგონებული დამცველი ქალების გამოცდილებითა და ისტორიებით, რომლებიც კვლავაც ეწინააღმდეგებიან დისკრიმინაციულ სოციალურ, კულტურულ და რელიგიურ სტერეოტიპებს, რაც მათ რიგ რისკებს უქმნის ადამიანის უფლებათა დაცვის საქმიანობისას, რამდენიმე ჩვენგანი დაკავშირებულია და მხარს უჭერს ქსელი. Thus the WHRDN-U, was founded in 2017 by over 52 women defenders (organizations individuals) directly engaged in women’s rights, oil and extractives, land rights, environmental justice, youth rights, gender based violence, disability rights, media, civil, political, economic, social and cultural rights all over Uganda. Connected by their commitment and passion to human rights, many shared there long lived struggles, challenges and risk emanating from 11 sub regions of Uganda which included Acholi, Albertine, Lango , Karamoja, Busoga, Teso, Ankole, Central Buganda, WestNile , Bugisu and Rwenzori sub regions.

The membership of the WHRDN-U has grown from 52 in 2017 to 147 members as of July 2019.


THE STATE AND THE PROTECTION OF ECONOMIC AND SOCIAL RIGHTS (ESR): A CASE OF UGANDA

Written by: Mr. Otim Denis Barnabas

The debate about human rights has led to different thinking on its origin, contextualization and consequential documentation. This has been portrayed in a number of documents such as the Universal Declaration of Human Rights, the Charter of the United Nations, the African Charter on Human and Peoples Rights to mention but a few. As a result, human rights have then become embedded in states’ constitutions and legislations. This paper seeks to study the understanding of human rights, from the perspectives of Economic and social rights, and the state as an agent in the protection of these rights. Analysis shall be based on the relevant national instruments and putting at the center of the study the case of Uganda.

Following the universalisation of Human rights, many states formulated and adopted some human rights instruments as means for the recognition, promotion and protection of human rights. This included in them the Civil and Political rights and Economic, Social and Cultural rights. In this discussion focus is based on the state and the protection of Economic and Social rights in Uganda. The discussion shall include understanding human rights, and their sources, elucidation on what Economic, Social and Cultural rights are, and their domestication into the Uganda constitution, and the state mechanism used in the protection of these rights.

UNDERSTANDING AND DEFINING HUMAN RIGHTS

Understanding and defining human rights has been challenging, this is associated with first knowing what was right or what is right, and acknowledging what it meant to be right from a human centered perspective. In this aspect human rights becomes a subject of our own and individual understanding, influenced by our own judgement.
“A right is some thing to which one is entitled solely by virtue of being a person. It is that which enables one to live with dignity”, it is associated with human beings and their state of survival and livelihood, (Agbakwa, 2002).

This thinking is yet challenging in that rights have limitations and these could be due to the understanding, capacities, resources and the nature of their interpretation and implementation. Therefore, it becomes important to take a holistic approach to understand human rights, and their implementation.

In this section the aim is to trace Human Rights sources. Many theories have been advanced in the understanding of the source or origin of Human Rights by scholars such as Sophocles and Aristotle, John Locke and John Stuart Mills, Hegel and Herder. Focus is limited to the natural law and the positive school which shall influence the study of the state in the protection of Human rights and their treatment in Uganda.

To quote, John locke “No one is subject to the will or authority of other”, this quotation opens the debate between these two school of thought about Human Rights. According to Barash (2000, p.149), a brief history of Human Rights he stated that it is debatable to claim that Human Rights are as old as Human species. Human Rights themselves are God given, inalienable and fundamental and that the issue of ultimate values in a society determines Human Rights. However, Lockes’ thinking is arguably influenced by the natural school of thought, as is presented below in discussing the sources or theories of human rights.

The natural law school (Thomas Acquinas, John Lockes, Sophocles and Aristotle)

They trace the origin of human rights from the enlightenment era in Europe which gave rise to the development to the concept of Universal Human Rights for all people and its prominence. The natural law school argued that Human Rights existed from the natural order of things which are: intrinsic and provable. The approach derived Human Rights from what is reckoned as the “natural law”, which is established by authority higher than that of Governments. Thomas Acquinas (medieval Christian philosopher), put great stress on natural law as conferring to certain immutable rights upon individuals as part of the law of God.

Positivism: the positivist school include the work of Thomas Hobbes, (1588 – 1679) and Jeremy Bentham.

They critique the natural law as being vague and hollow in that it is open to vast differences of interpretation. They argue that under the positivist law, instead of human rights being absolute, they can be given and taken away, and modified by a society to suit its need . They state that, existence and content of rights could be derived only from the laws of the state. Under the positivist theory, the source of Human rights is to be found only in the enactment of a system of law with sanctions attached to it. Example the Human Rights treaties adopted by the United Nations reflect a positivist set of rights, that is rules developed by the sovereign states themselves and then made part of a system of international law.

The debate on the sources or origin of Human Rights is some thing which is complex as expressed by the arguments in the previous paragraph. These theoretical underpinnings are important in helping us to examine and understand the context in which issues of rights are advanced and why they are necessary. In this case the positivism theory is the center from which the discussion is taken in the protection of Economic and Social rights in Uganda.

WHAT ARE ECONOMIC, SOCIAL AND CULTURAL RIGHTS (ESCR)

Economic, Social, and Cultural Rights include the human right to work, the right to an adequate standard of living, including food, clothing, and housing, the right to physical and mental health, the right to social security, the right to a healthy environment, and the right to education. They are part of the body of human rights law that developed in the aftermath of World War II, and came to be recognized as vital rights globally.
Human rights law includes all economic and social rights, as well as civil and political rights like the right to free speech and the right to a fair trial. These rights are deeply intertwined: for example, the right to speak freely means little without a basic education, the right to vote means little if you are suffering from starvation. On the other hand, the right to work means little if you are not allowed to meet and assemble in groups to discuss work condition. This expression illustrates the indivisibility and interdependence of these rights.

Economic and Social Rights consist of three integrated components of a more comprehensive component with obvious links to Civil and Political Rights. Equal attention should be paid to the implementation and protection of all the rights as provided for by ICESCR . At the core of Social Rights is the right to an adequate Standard of Living .

Therefore, one must have to agree that in order to enjoy the social rights, economic rights should as well be inclusive. These economic rights may include the right to own property , as provided for in the constitution of Uganda Article 26, clause one and two , the right to work , and the right to social dignity. Thus, Economic rights and in particular rights to individual property right is vital in realisation of social rights. Economic rights have dual function, most clearly demonstrated in the right to own property and serves as a basis for entitlements which can ensure adequate standard of living while, on the other hand, it’s a basis of independence and therefore freedom.

In essence the document of Economic and Social rights is a plea to states to take up as a duty to ensure and enhance that individual’s enjoyment of these rights and entitlements are achieved. It also recognizes that, these are progressive rights that are hardly attained easily and its dependant on states resource capacities and policies, which is a great challenge in most developing countries due to low finances and budget deficits. The next paragraph brings with it the starting point of the discussion and the area of focus.

THE STATE AND THE DOMESTICATION OF ECONOMIC AND SOCIAL RIGHTS

The realisation of Economic and Social rights has not only been at the global level but also at the national level. The center of discussion is on Uganda and in particular the constitutional recognition of Economic and Social rights. The Economic and Social Rights that can be legally binding as they stem from the Bill of Rights are very narrowly defined and disappointingly few in number under the 1995 Constitution of the Republic of Uganda. This includes the right to own property , right to education , the right to participate and join trade union activities and the right to clean and healthy environment . This position reflects the unwillingness of the government to provide substantive rights that would entail a judicial remedy.
Surprisingly, most of the Economic and Social rights such as fundamental right to social justice and economic development , food security and good nutrition , protection of the age , right to development , access and provision of medical services , and clean and safe water , are enshrined under the National Objectives and Directive Principles of State Policy of the 1995 Constitution of the Republic of Uganda.

From analytical view, Economic and Social rights have been allotted very little attention compared to the Civil and Political Rights such as right to equality and freedom from discrimination , personal liberty , protection from inhumane treatment , and civic rights and activities . Much of the Economic and Social rights have been subject under the section of National Objectives and Directive Principle of the state. These are considered more or else as a set of guidelines and not entrenched in the International Bill of Rights, thus robbing a significant body of Human Rights of legal capacity, with no or minimal litigation measures .

THE STATE AND THE PROTECTION OF ECONOMIC AND SOCIAL RIGHTS
A number of questions have been raised about who is responsible for the protection of Economic and Social Rights and no definite answer has been provided. However, various instruments at the national level have shown the state effort in the protection of Economic and Social Rights. These instrument have included the 1995 constitution of the Republic of Uganda, state financing, programmes and institutions such as the Uganda Human Rights Commission (UHRC), The constitutional courts and the Inspectorate Government General (IGG). This discussion presents the prospects and challenges of the state in the protection of Economic and Social rights.

The state has minimum requirement it has to fulfill in the protection of ESR as regards its citizens. The human rights legal framework spells out these responsibilities with obligations to respect which requires the government to refrain from interfering directly or indirectly with the enjoyment of ESCR: to protect requires the government to prevent third parties such as corporations from interfering in any way with the enjoyment of ESCR, and the obligation to fulfill which requires the government to adopt the necessary measures to achieve full recognition of ESCR.
The state (Uganda) has used a number of instruments directly and indirectly in the protection of Economic and Social rights. The level of commitment is a subject of prospects and challenges these instruments are discussed in the next page of this paper.

THE 1995 CONSTITUTION OF THE REPUBLIC OF UGANDA
The constitution can be argued to be playing two roles. Firstly, it places a duty on the state to ‘respect, protect, promote and fulfill the rights in the Bills of Rights. Secondly, it gives the state a blue print for a number of activities that should proactively guide and shape legislative action, policy, and decision making that enables the enforcement of Economic and Social Rights with redress. Besides, it gives an amount of recognizable Economic and Social rights such as the right to education, property and joining of trade unions and the right to clean and healthy environment.
In fulfilling its duty, the constitution has been a guide in the fulfillment of some Economic and Social rights, such as the right to education . For instance, the Uganda Human Rights Commission (UHRC) lauds the government of Uganda for its efforts to promote the right to education to all through Universal Primary and Secondary education. However, the UHRC report still raises concerns about the low retention rate at schools, the quality of education and regional disparities in access to education . Another challenge is that, there are no judicial enforcement or remedy to the abuse of the right to education.

THE UGANDA HUMAN RIGHTS COMMISSION (UHRC)

The Uganda Human Rights Commission (UHRC) is empowered with judicial functions under Article 53 of the Constitution of the Republic of Uganda that enable it to remedy the violations of human rights. The commission has been cited by Mubangizi in the protection of Economic and Social Right.This has been shown in the case of
Kalyango Mutesasira V. Kunsa Kiwanuka & others (Complaint No. 501 of 2000), In this case, the Commissioner held that a person could claim for pension as a right and that refusal or delay in its payment was Human Rights violation. In Uganda pension services is part of social security and a package provided to civil servant after retirement.
The UHRC have shown efforts in the protection of ESR indirectly through activities such as sensitization and training of students, local council leaders, voluntary action groups, police officers and health professionals. It carries Human Rights Education (HRE) and publications, such as the four issues of ‘your rights’ magazine and primary school human rights readers for primary one (1) to four (4) , this is a great effort to the realisation the right to education.

The commission has also been active in the protection of the right to health which is not mention in the constitution, except the constitutional objective which emphasizes that ‘ the state shall take all the practical measures to ensure the provision of basic medical services to the population’. The ‘right to health’ according to the UHRC belongs to the category of Economic, Social and Cultural rights such as the right to education, property and development, environment, food and housing. The commission further states that, these rights represent the social liberties that should be ensured “through the state”. The role of the commission is to ensure that the right to health, as in all human right is respected, protected and fulfilled. The commission carried a sensitization workshop in three districts of Uganda (Masaka, Soroti and Fort Portal), in educating the public, government officials, Non Governmental Organisations and Civil Society leaders about HIV/AIDS, in this workshop the nature of the violation of the right to health were examined and opportunities and responsibilities of every one discussed towards the protection of the right to health of persons living with HIV/AIDS .

However, the commission has not effectively decentralized its offices and only operates a handful of regional office who are swayed with the violation of Civil and Political Rights such as right to liberty, freedom from torture, freedom from servitude and assembly. This limits the availability of remedies and violations of Economic and Cultural Rights at the community level under the system of decentralization .
The most prominent and realized case in the protection of ESR’s through judicial contexts, is the South African case as presented by professor John Cantius Mubangizi, in his article entitled “prospects and challenges in the protection and enforcement of Socio-Economic Rights: Lessons from the South African experience”.
In the case of:
Van Biljon v Minister of Correctional Services , the applicants were HIV-infected prisoners who sought, inter alia, a declaratory order that their right to adequate medical treatment entitled them to the provision of expensive anti-retroviral medication. It was contended on behalf of the applicants that because the right to adequate medical treatment was guaranteed in the Bill of Rights, prison authorities could not on the basis of lack of funds, refuse to provide treatment which was medically indicated. This argument was accepted by the court. In the view of the court, the lack of funds could not be an answer to a prisoner’s constitutional claim to adequate treatment. A prisoner had a constitutional right to that form of medical treatment which was ‘adequate’. The applicants’ order was granted and the respondents were ordered to supply them with the combination of anti-retroviral medication which had been prescribed for them for as long as such medication continued to be prescribed.

THE CONSTITUTIONAL COURTS OF UGANDA

The Uganda constitutional courts have been vital in the protection of Economic and Social rights with strong decisions for compensation. This includes the ordinary courts and the high courts. This has been in accordance to Article 22, clause 1 of the 1995 constitution of Uganda which states that “whoever alleges that his constitution rights have been violated may apply to the high court for redress”. The primary type of compensation for violation of human rights has been monetary or damages. The courts have also awarded exemplary or punitive damages to a victim in cases in which the agents of state have conducted themselves in abuses of human rights. The other type of compensation is the restitution or restoration of property which have been wrongfully seized.
For example the expulsion of the Asian by the former and deceased president of Uganda Idi Amin in the 1970’s is argued to be in violation of their rights, which was coupled by seizer of their property. This was further elucidated by Edward Khiddu – Makubuya citing the cases of Twaddle: 1975, and Plender: 1972, ICJ: 1977). In response to the Asian case, the constitutional courts of Uganda in 1982 enacted the Expropriated Properties Act, (Act NO.9 of 1982) under which the expelled Asians were authorized to return to Uganda and reclaim their former properties . This laid a ground for the protection of individuals or groups to own property which is a constitutional right provided for under Article 26 of the constitution of Uganda.
However, there are limitations in the actions of the courts provided by laws, such as the limitation Act of 1969, which states that claims for recovery off land may not be brought to court after (12) twelve years .

THE INSPECTORATE OF GOVERNMENT

The Inspectorate of Government (IGG) office, is another institution provided by the constitution of Uganda in the protection of rights under chapter thirteen, under Article 225, and 230 which talks about the functions and powers of the inspectorate respectively. The Inspectorate plays indirect role namely prosecution, investigating, making reports and recommendation to any improper conduct in state public affairs by individuals and or institutions. Since its establishment in 1986, the Inspectorate has powers to receive complaints regarding violations of human rights and abuses of offices.
The Inspectorate has been significantly impacting on the structure and operations of the government in the socio-economic and political arena from where it has addressed both social and economic reconstruction, emphasizing reform and accountability within government and enhanced protection of human rights of the people . The actions of the Inspectorate is debatable in that it has a number of challenges, one which is prior is that it no judicial enforcement neither enforcement capacity either than making recommendations. It is also upon the willingness of the state to take up action to implement these recommendations.

STATE FINANCING AND BUDGET ALLOCATIONS

Another state mechanism in protecting and promoting Human Rights is the state financing and budget allocations to the various sectors. This is to enhance the provision of public goods and services. In their budget proposal for financial year 2007/08, Kenya and Tanzania pledged to boost spending on education and health, while Uganda set a side funds for rehabilitating the conflict ravaged north, where internally Displaced Persons are returning to their villages . Uganda finance and Planning Minister (former) Dr.Ezra Suruma said funds would be made available for post conflict reconstruction and development of the North. He stated that “continuing participation and development of northern Uganda and the Karamoja region is the priority in the financial year 2007-2008 budget”. In the support of the programme, a total of Uganda shillings 18.6 billion (US $ 11 Million) was allocated for resettlement and further 5 billion (US $ 3 Million) was specifically for the provision of water in northern Uganda.

In Uganda the government has used decentralization as an approach to the provision of public goods and services. However, the majority of financing for decentralization comes from the central government, and one would argue that this is an aspect of government commitment in the promotion of Human Rights. Decentralisation is a tool for the promotion of Economic and Social Rights (ESR). However, ESR are merely being seen as aspirations, policies and programmes and not real rights. This has affected the manner in which it’s attended to in terms of protection and promotion. The centralized system of governance failed to deliver services to the local Ugandans this was substituted by Decentralisation that now targets and aim at delivery of public goods right at the local levels.
Laura (2007), challenges are faced in promoting the human rights based approaches to development especially in ensuring equality and non – discrimination, increased accountability and consideration of vulnerable groups for specialized and measurable interventions. The challenge is that there is no Economic and Social security for these vulnerable individuals. Non governmental organisations have tried to get them out of the trap but it seems resources and sizes make it difficult for such categories to realize their Economic and Social rights.

The strength is that, Decentralisation as a state mechanism being used in the promotion of Economic and Social Rights has structures of intervention right from the village and sub county levels. It is a strong approach of ensuring service delivery to reach the locals and gain their participation. The local government at this level plans and execute their priority. The initiative enhances mobilization of resources required for effective service delivery. The general mandate of the local government councils relating to Economic and Social Rights are detailed in the second schedule to the local government Act, 1997 which includes education and medical services.

The protection of Economic and Social Rights has not only been limited to the state machinery, in this aspect one might think of the executive, judiciary and the legislature. Non state actors have as well plaid silent and indirect roles through advocacy and provision of social and economic services, though this is not the focus for the discussion
Much being said about the prospects in the protection of ESR, challenges can not go without mention. Among these challenges includes vital issues such as Territorial sovereignty and the principle of non interference in domestic affairs of other states. This often ignores many concerns about the status of citizenry and human rights enjoyment and on the other hand states being made responsible to account, whether it has been able to exercise effective authority over human right watch. In guise of the principle of state sovereignty and development challenges a lot of issues about Economic and Social rights have not been attended to.

The gender diamension of Economic and Social Rights in Uganda is arguably a failure. The distinction between the poor is distinctively feminine among the poor of the poorest are the females who shoulder the major domestic responsibility in unrecognized manner. Poverty is still a major hindrance to realisation of rights, this is evident by the 2005 Uganda’s Human Poverty Index -1 value of 34.7, which ranks 72nd among developing countries . Mortality rates, unemployment, exclusion and illiteracy are phenomenon that surrounds women this has denied them the realisation of vital rights such as the right to good health, education and ownership of property. The government has not done enough yet to uplift the status of women, yet without the political, economic and social inclusion of all gender, the realisation of Economic and Social Rights is a dream yet to be realized.
The threat of demographic features to the realisation of Economic and Social Rights is a real global challenge and in particular in developing countries. Demographic factors have challenged ESR in terms of employment and under employment. According to Kevin Clement the world population is expected to grow from 6.1 billion to 7.2 billion in 2015. The resultant impact is the negative economic processes that generate malign social and political outcomes, this as well increases frustrations. The decline economic strength such as the global economic crisis is another contributive factor with Africa being worst hit. Demographic factors posses’ strains on labour markets and social services, with reduced quality and efficiency in the enjoyment of Economic and Social rights.. For instance it’s arguable to state that over 50% of services nation wide in Uganda are located within Kampala the City, this shows the challenges in realisation of ESR.

The relation between deprivation and conflict underscores the fundamental link between protection of Human Rights and stability, for instance in northern Uganda that has been facing violent conflict for a period of two decades. In a state of instability, the resulting effect is the denial of basic Economic, Social and Cultural Rights. Apart from the instability it causes, the non –realisation of ESCR creates insurmountable obstacle to the enjoyment of Civil and Political Rights. Conflict has been debatably one of the factors that have caused a great challenge in the realisation of Economic and Social rights in some parts of Uganda such as the north and eastern part of the country.

REFLECTIONS AND RECOMMENDATIONS
The reflections and recommendations are based on grounds that initial mechanism for the states protection of Economic and Social Rights have loop holes, these reflections are possible prescriptions that can be adopted to ensure the realisation of these rights. However, the successes still depends on the will of the state and how issues of human rights are treated.

The first priority is the enforcement Human rights are to be enjoyed by individuals in their own societies and senses without limitations but with clear respects to other individuals and persons. The recognition, implementation and enforcement should be done through laws and effective institutions such as the courts that should be entrusted with the obligations to sue and charge violators of such rights with punitive measures best prescribe by the state courts. Secondly, human rights provisions should be subject to direct judicial scrutiny given the necessity of ensuring effective protection of human dignity, the enjoyment and protection of all rights without discrimination.
Focusing at the drastic and negative indicators of poverty, human development and security, is a clear focus that the state is not doing enough in the protection of Economic and Social Rights. It is arguable that the causes and failure registered in these indicators are failures to provide better health, education, and food security to mention but a few. Thus it is vital that the state takes good care of these issues. More focus should as well be focused on creating enabling ground and increased sensitization and education about Economic and Social Rights, states should as well in this process be able to deal effectively with individuals and institution that obstruct the realisation of these rights.

Another recommendation can be taken from the work of Edward Khiddu Makubuya, who stated that, there is a need to articulate the very notion of gross violations of human rights. Existing law appears to cater for ordinary, and perhaps, occasional violations of human rights. And yet actual Ugandan experience over the years has shown that extensive, persistent and massive violations of human rights on a wide scale over an extended period of time have gone without redress. It is the latter type of violations (encompassing genocide, mass expulsions, disappearances, mass looting) which are considered gross violations. To deal squarely with these, a new outlook is called for. There must be a national commitment expressed in the Constitution and other laws: to prevent gross violations of human rights by government and its agents, to compensate and rehabilitate victims of gross violations of human rights, in which connection the state should never grant itself immunity from liability for such violations.

Lastly, in attempt to show concern about human rights issues and its protection, fundamental principles need to inform state intervention. State should reckon the desire for peace and development and the international rule of law which is essential to the security and prosperity of mankind. In this aspect, focus on security should be granted fro a human perspective. Not in isolation, states must recognize the urgency of economic and social development to satisfy the basic needs and aspirations of the vast majority and the peoples and seek the progressive removal of wide disparities in living standards among the population .

CONCLUSION
It can be seen from the presentation that Uganda has both challenges and prospects especially the state mechanism in the protection and enforcement of Economic and Social Rights. In recognition of the Bills of Rights in the national constitution though, enough is not provided for the justiciability of the ESR exception recognition face in the National Objectives and Directive Principles of State Policy. The most important thing is the state recognition of these rights and what is required is to strengthen the enforcement mechanism, improve on the existing institutions such as the courts and the judiciary, state policy and programmes should as well be responsive to the recognition of these rights. However, the positive aspects of the mechanism should be built on and strengthened. Lastly however realistic or how good the policies and instrument to enforce or protect Economic and Social Rights, it is dependent on the state will, regardless of the contribution of other non state actors.


Title: Are LGBTQ Human Rights in Uganda a Lost Cause?

On October 4, 2019, Ugandan LGBTQ human rights activist Brian Wasswa was found fatally wounded and lying in a pool of his own blood, representing the latest casualty in the cultural war against homosexuality in Uganda.

Uganda was not always the extremely homophobic country it has transformed into. It first gained international notoriety in 2009 when David Bahati, a member of the Ugandan parliament whose views were heavily influenced by American evangelicals, introduced the now infamous “Kill the Gays” bill. Under the guise of “protecting the traditional family,” the bill advocated for the death penalty for “aggravated homosexuality” and the imprisonment of anyone “promoting” or failing to report homosexuality. Supporters of the bill equated homosexuality with pedophilia, insinuating that gay adults groomed vulnerable children into homosexuality. Although the death penalty was dropped from the 2009 version, the bill was still signed into law in 2014 as the Anti-Homosexuality Act. Six months later, and after widespread international pressure, the Ugandan Constitutional Court ruled the Anti-Homosexuality Act invalid on procedural grounds. However, even though the law itself fell, the spirit lived on, as the bill had enjoyed wide-spread support in Uganda, where 93 percent of Ugandans were opposed to homosexuality.

For Christian fundamentalists, Uganda—an impoverished country recovering from years of corruption and violence—provided a blank canvas to project their missionary zeal and strong homophobia. American fundamentalist missionaries were on a mission to save God-fearing Ugandans from the evil Western “gay agenda.” They found willing servants in opportunistic politicians and Ugandan religious leaders who argued that homosexuality was “un-African” and a Western export. But as Ugandan scholar Dr. Sylvia Tamale observes, “it is not homosexuality that is un-African but the laws that criminalized such relations…what is alien to the continent is legalized homophobia, exported to Africa by the imperialists where there had been indifference to and even tolerance of same-sex relations.”

Uganda is not unique in its criminalization of homosexuality. Over seventy countries still criminalize homosexuality, and Uganda is among thirty-two countries in Sub-Saharan Africa that still criminalize homosexuality. But Uganda is among the worst of these countries. It ranked an “F” or “Persecuting,” a failing grade on the F&M Global Barometer of Gay Rights™ (GBGR). The GBGR measures the extent to which countries are human rights protective or persecuting towards sexual minorities, ranking countries on a scale from “A” to “F.” Uganda scores a mere 11 percent, sharing this dubious distinction with The Gambia, South Sudan, and Tanzania.

Uganda continues to be ground zero in the cultural wars over homosexuality. On the heels of Wasswa’s murder, the recent threat of reintroducing the “Kill the Gays” bill from member of Parliament (MP) James Buturo and other MPs, and the arrests of over one hundred suspected homosexuals at an LGBTQ friendly bar, catapulted Uganda back into the international spotlight, signaling an escalation of violence and repression toward the Ugandan LGBTQ community. In response to international pressure, the president’s office denied that the bill will be re-introduced. But statements by high-level officials in the Ugandan government, such as Ugandan Minister for Security General Elly Tumwine, who claimed that LGBTQ people are connected to terrorism, continue to put the LGBTQ community at risk.

LGBTQ Ugandans have courageously refused to stay silent and continued to fight for their human rights. Clearly, the LGBTQ community became a pawn in the political process and a scapegoat for the ills facing Ugandan society. Stemming homophobia in Uganda will be difficult it is fully entrenched in Ugandan society and politics and is an easy way of unifying an otherwise ethnically and politically divided population. That is why a sustained, multi-pronged approach is needed to move forward.

The most important first step is challenging the narrative that homophobic politicians, religious leaders, and outsiders have crafted. This is not about the West exporting homosexuality to Africa or a “gay agenda” it is instead about right-wing Christian evangelicals from the West using homophobia as a tool to establish a foothold in the African continent, and local Ugandan politicians and “men of the cloth” profiting from this narrative. Religion has been hijacked to demonize and persecute LGBT minorities. Ugandan society has been poisoned by this exported homophobia and deliberate misinformation. There should be real consequences for this deadly promotion of hatred and bigotry. Individuals like Scott Lively, who campaigned for the repression of LGBT groups in Uganda, must be held accountable for their actions. Politicians such as David Bahati and religious leaders like Pastor Martin Ssempa and Pastor Robert Kayanja should not be granted visas to visit countries that adhere to international human rights standards. The passage of the Greater Leadership Overseas for the Benefit of Equality (GLOBE Act) would be a start. This ACT would restrict entry into the United States for anyone who commits abuse or murder against LGBTQ people. This should also be extended to members of government who promote or support the persecution of LGBTQ individuals.

To effect real change, this cannot be the work of a single government. Although US security and development aid to Uganda alone is $970 million, as Ugandan President Yoweri Museveni has made clear, “no one should think of using aid to dominate us.” The recent very public disagreement between the US envoy to Zambia and the Zambian government over the sentencing of two Zambian gay men to fifteen years in prison is a case in point. Coalitions such as the Equal Rights Coalition, comprised of forty-two countries and over thirty international non-governmental organizations, provide an important pressure on human rights persecuting countries like Uganda.

Similarly, as UN High Commissioner for Human Rights Zeid Ra’ad Al Hussein stated, businesses must become “active agents of change" The UN Standards of Conduct for Business for Tackling Discrimination against LGBTI People encourages businesses to challenge abusive government action through public advocacy, collective action, and social dialogue. Museveni himself acknowledged the impact that a trade or consumer boycott would have on Uganda.

Furthermore, courageous leaders like Botswana’s president, who came out supporting the human rights of LGBTQ individuals, need to be supported. Bobi Wine, the charismatic “Ghetto President” musician and politician running for president in Uganda, shows some hope for Ugandans. He was initially against homosexuality but has since evolved in his stance, and recently stated that he “does not agree with homosexuals, but respects their rights.”

It will take generations to reverse the harm that has been done to Ugandan society. LGBTQ human rights in Uganda are not a lost cause, but they will require a concerted, sustained effort by the international community and brave Ugandans to undo the damage. The international community must maintain pressure on the Ugandan government to adhere to international human rights standards, and keep the spotlight on Ugandan society. Those courageous enough to stand up to bigotry and hatred must have the support of the international community.

The sovereignty of all countries must be respected however, when a government or society deliberately tramples on the human rights of its most vulnerable minorities, the international community must react. LGBTQ people deserve the same basic human rights as everyone else irrespective of their sexual orientation or gender identity to treat them otherwise is to violate established international human rights law. This is not just a Ugandan LGBTQ human rights issue—it is ის human rights issue of the twenty-first century.

Susan Dicklitch-Nelson is Professor of Government at Franklin & Marshall College and co-creator of the F&M Global Barometer of Gay Rights® & the F&M Global Barometer of Transgender Rights®. She is the author of The Elusive Promise of NGOs in Africa: Lessons from Uganda, and of numerous scholarly articles on human rights.


Უყურე ვიდეოს: 1920-1930 жылдардағы қуғын-сүргін тарих пәнінің оқытушысы Боранбекқызы Айнур (მაისი 2022).